Podstawowym budulcem materiału jest występujący w kościach hydroksyapatyt – minerał ten jest niezwykle kruchy tak więc twórcy hiperelastycznej kości połączyli go z PLGA – polimerem wiążącym ze sobą mineralne cząstki. Dodatkowo zastosowany polimer zapewnia materiałowi pożądaną elastyczność. Po ściśnięciu implant powraca do swojego pierwotnego kształtu, co umożliwia jego łatwiejsze wszczepianie do organizmu pacjenta.

Hyperelastic-bones

Przewodnicząca zespołowi badawczemu profesor Ramille Shah, jest pewna, iż w niedalekiej przyszłości drukarka 3D będzie należała do podstawowego wyposażenia większości szpitali.

[embedyt] http://www.youtube.com/watch?v=f3Qxh3FUkyg[/embedyt]

Czytaj więcej na drukarka3d.pl

Więcej informacji (wymagany Angielski): tutaj

Post Bioprinting – Hyperelastyczna kość z USA pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.

Harald Ott jest Austriakiem, ma 39 lat, dwójkę dzieci i – jak sam mówi – „niezwykle cierpliwą żonę”. Uwielbia dmuchanie szkła, majsterkowanie w garażu i orchidee. – Lubię patrzeć, jak coś rośnie – wyznaje.

Specjalizuje się w chirurgii klatki piersiowej. W Massachusetts General Hospital leczy i operuje pacjentów z chorobami płuc. To jednak tylko część jego aktywności zawodowej. Drugą jest tworzenie.

W USA 120 tys. ludzi oczekuje na transplantację, w Niemczech ponad 10 tys. W gabinecie Otta ciągle pojawiają się chorzy, którzy umrą zanim dostaną narząd do przeszczepu, albo też umrą, ponieważ taki narząd dostaną, ale ich organizm go odrzuci. Ott dostaje listy i e-maile z całego świata. Piszą do niego chorzy z Tunezji, z Chin, Anglii i Indii.

Nad stworzeniem w laboratorium ludzkich części ciała pracują naukowy z całego świata. Nazywają się hodowcami tkanek. Na drukarkach 3D drukują skórę atramentem z komórek. Wyciągają włókna mięśniowe w szalkach Petriego. Tworzą naczynia krwionośne, nosy, uszy, tchawice. Badaczom już dziś udaje się wyprodukować części zamienne dla ludzkiego ciała, jednak tylko te, które są z punktu widzenia budowy i funkcjonowania relatywnie proste. Już samo to stanowi oczywiście w medycynie rewolucję. Jednak to, co obiecuje nauka, nigdzie nie jest równie namacalne, jak na stołach laboratoryjnych doktora Otta w Bostonie. Poważył się on bowiem na budowę niezwykle skomplikowanego narządu. Ludzkiego serca. Pompy i motoru naszego układu krwionośnego, części ciała, którą – jak wierzono – odczuwamy, kochamy, ufamy. Dla wielu jest to siedziba duszy.

Ott siedzi wczesnym popołudniem w swoim biurze. Przed chwilą wykonywał w szpitalu punkcję guza u pacjenta, a teraz stawia na stole blade serce świni i opowiada, jak wyglądać może przyszłość: nikt nie będzie musiał już czekać na narządy. Będzie można je zamówić. Hodowca organów wyjmie z lodówki serce od ludzkiego dawcy, a jeszcze lepiej takie pochodzące od świni, w rozmiarze S, M albo L i na jego podstawie przygotuje organ wypełniony własnymi komórkami pacjenta, jego własnym DNA. – Rozwiązałoby to problem odrzucenia organów i zakończyło braki narządów do przeszczepu – tłumaczy Ott.

Harald Ott miał 27 lat, kiedy pierwszy raz sprawił, że serce zabiło. Odbywał wówczas staż podoktorancki u Doris Taylor, znanej hodowczyni tkanek z University of Minnesota. Ott badał terapię komórkową mięśnia sercowego u świni. Chodziło o odpowiedź na pytanie, czy serce można naprawić po zawale, wtryskując do niego świeże komórki. – Zrozumiałem wówczas, że to nie zadziała – wspomina badacz. Po zawale organ jest pokryty bliznami do tego stopnia, że ostrzykiwanie komórkami nie rozwiązuje problemu. – Zapytałem wówczas siebie, czy nie powinniśmy zamiast tego znaleźć sposób na stworzenie nowego mięśnia sercowego?

Czytaj więcej na onet.pl

Post Drukowane serce – w przyszłości może to rozwiązać problem braku organów do przeszczepu. pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.

Wyhodowana kończyna z własnych komórek szczura, przyszyta zwierzęciu, zaczęła reagować na impulsy z mózgu – to pierwsza kończyna wyhodowana z żywych komórek w laboratorium. Z włóknami mięśni i naczyniami krwionośnymi. Po wszczepieniu jej szczurowi naczynia wypełniły się krwią, a mięśnie zaczęły reagować na impulsy docierające ze szczurzego mózgu.

Po tym przełomie wygląda na to, że od hodowania ludzkich rąk i nóg dzieli nas już niewiele. Szczury to przecież też ssaki. A wyhodowanie funkcjonującej kończyny wydaje się ukoronowaniem wysiłków naukowców.

Już wcześniej udało im się hodować – nawet ludzkie – organy z komórek. Pierwszymi były tchawica i krtań, wszczepiane z powodzeniem pacjentom (pierwszą sztucznie wyhodowaną tchawicę otrzymała Claudia Castillo w 2008 r.). Z komórek udało się też wyhodować funkcjonujące nerki, serca i płuca – choć ludziom jeszcze nigdy ich nie wszczepiano.

Takie organy trudno nazwać sztucznymi, bo są biologicznie tożsame z organizmem dawcy komórek. I choć powstają w laboratoriach, są w zasadzie całkiem naturalne. Jednak technika tworzenia „biologicznych organów” jest dość skomplikowana.

Potrzebne jest jakieś rusztowanie, na którym hodowane komórki będą mogły rosnąć i nabrać odpowiednich kształtów. W tym celu stosuje się organy pobrane od zmarłych dawców. Po potraktowaniu ich odpowiednimi środkami, aby pozbyć się tkanek miękkich, pozostaje samo rusztowanie z kolagenu. W przypadku szczurzej łapy rusztowanie to obejmowało kolagenowe struktury wspierające naczynia krwionośne, ścięgna, mięśnie i kości.

W kolejnym kroku na kolagenowym rusztowaniu układa się odpowiednie komórki pobrane od przyszłego biorcy przeszczepu. Całość umieszcza się w odpowiednim odżywczym roztworze, aby namnażające się komórki miały pod dostatkiem budulcowych materiałów. I czeka się, aż komórki obrosną rusztowanie.

Badacze szacują, że przed nimi jeszcze co najmniej dekada, zanim uda się wyhodować kończynę identyczną z biologiczną.

Źródło: Wyborcza.pl, New Sciencist
Fot. B J JANK, OTT LABORATORY

Post Wyhodowana kończyna zareagowałą na impulsy z mózgu. pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.

Według francuskich badaczy, rozwiązany zostanie w ten sposób problem przeszczepów dużych płatów skóry np. w przypadku osób bardzo ciężko poparzonych. Zapewniają oni, że w specjalistycznym laboratorium „Poietis” w Pessac koło Bordeaux opracowano już – przynajmniej teoretycznie – metodę odtwarzania różnych warstw skory i ich ukrwienia. Francuscy specjaliści opracowywali tę technologię już od czterech lat.

Według nadsekwańskich mediów, „drukowaną skórą” zainteresowane są również firmy kosmetyczne i farmaceutyczne, które zamierzają używać jej do testów nowych kosmetyków i specyfików – rezygnując stopniowo z testów prowadzonych na zwierzętach i ochotnikach.

Czytaj więcej na http://goo.gl/rAf7xA

Post Francuzi zapowiadają „drukowanie” ludzkiej skóry w 3D pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.