Wyhodowana kończyna z własnych komórek szczura, przyszyta zwierzęciu, zaczęła reagować na impulsy z mózgu – to pierwsza kończyna wyhodowana z żywych komórek w laboratorium. Z włóknami mięśni i naczyniami krwionośnymi. Po wszczepieniu jej szczurowi naczynia wypełniły się krwią, a mięśnie zaczęły reagować na impulsy docierające ze szczurzego mózgu.

Po tym przełomie wygląda na to, że od hodowania ludzkich rąk i nóg dzieli nas już niewiele. Szczury to przecież też ssaki. A wyhodowanie funkcjonującej kończyny wydaje się ukoronowaniem wysiłków naukowców.

Już wcześniej udało im się hodować – nawet ludzkie – organy z komórek. Pierwszymi były tchawica i krtań, wszczepiane z powodzeniem pacjentom (pierwszą sztucznie wyhodowaną tchawicę otrzymała Claudia Castillo w 2008 r.). Z komórek udało się też wyhodować funkcjonujące nerki, serca i płuca – choć ludziom jeszcze nigdy ich nie wszczepiano.

Takie organy trudno nazwać sztucznymi, bo są biologicznie tożsame z organizmem dawcy komórek. I choć powstają w laboratoriach, są w zasadzie całkiem naturalne. Jednak technika tworzenia „biologicznych organów” jest dość skomplikowana.

Potrzebne jest jakieś rusztowanie, na którym hodowane komórki będą mogły rosnąć i nabrać odpowiednich kształtów. W tym celu stosuje się organy pobrane od zmarłych dawców. Po potraktowaniu ich odpowiednimi środkami, aby pozbyć się tkanek miękkich, pozostaje samo rusztowanie z kolagenu. W przypadku szczurzej łapy rusztowanie to obejmowało kolagenowe struktury wspierające naczynia krwionośne, ścięgna, mięśnie i kości.

W kolejnym kroku na kolagenowym rusztowaniu układa się odpowiednie komórki pobrane od przyszłego biorcy przeszczepu. Całość umieszcza się w odpowiednim odżywczym roztworze, aby namnażające się komórki miały pod dostatkiem budulcowych materiałów. I czeka się, aż komórki obrosną rusztowanie.

Badacze szacują, że przed nimi jeszcze co najmniej dekada, zanim uda się wyhodować kończynę identyczną z biologiczną.

Źródło: Wyborcza.pl, New Sciencist
Fot. B J JANK, OTT LABORATORY

Post Wyhodowana kończyna zareagowałą na impulsy z mózgu. pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.

W zamyśle Nassettiego, użytkownicy mogliby wybierać między trzema różnymi rodzajami synetycznych oczu: Leczącymi, Wzmocnionym i Zaawansowanym. Pierwsze jest właściwie odwzorowaniem ludzkiego oka, służącym dla osób cierpiących na wszelkie choroby tego narządu. Drugi rodzaj gałki miałby poprawiać wzrok oraz umożliwić nakładania na niego różnych filtrów, uruchamianych za pomocą tabletu.

Oko zaawansowane miałoby natomiast możliwość nagrywania tego, co użytkownik widzi, a potem przy pomocy Wi-Fi taki film zostałby przesłany do internetu. Proces adaptacji do używania systemu EYE wymagałby operacyjnego usunięcia naturalnych oczu i wszczepienia Deck, czyli swego rodzaju sztucznej siatkówki, gniazda łączącego się z mózgiem, do którego można by podłączać różne rodzaje gałek ocznych.

Producenci EYE przewidują, że ich produkt zadebiutuje na rynku na początku roku 2027, ale nie wypuszczono jeszcze żadnych informacji na temat funkcjonowania Deck, nie wiadomo też jak EYE będzie rzeczywiście wyglądać zamontowane w człowieku. Trzeba również pamiętać, że projekt jest szalenie ambitny i nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę, że biodrukowanie bardzo szybko się rozwija, zadanie stworzenia sztucznego oka może przerosnąć twórców. Mimo to, EYE już teraz wydaje się jednym z najbardziej emocjonujących projektów najbliższych lat.

Źródło: http://www.popsci.com/ , whatnext.pl

Post Syntetyczne oczy z Włoch (MHOX) z WiFi pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.

Bioniczna ręka… która czuje

Sørensen, który dziesięć lat temu przeszedł amputację ręki, wziął udział w eksperymentach przeprowadzanych w ramach projektu. „Dali mi do potrzymania piłkę baseballową i po raz pierwszy od dekady byłem w stanie poczuć, że trzymam coś okrągłego w swojej protetycznej ręce”.

Aby umożliwić Sørensenowi odczuwanie kształtu trzymanego przedmiotu, badacze musieli najpierw opracować selektywny i wszczepialny interfejs neuronowy. „Przez selektywny należy rozumieć na przykład to, że kiedy rozmawiam z tobą w tłumie, to nie zwracam się do kogoś obok ciebie. Innymi słowy elektrody są wyposażone w interfejs z pewnymi obszarami nerwów, ale nie z innymi będącymi w pobliżu” – wyjaśnia koordynator projektu, dr Silvestro Micera . Micera wraz z zespołem usprawnił sztuczną rękę za pomocą sensorów wykrywających informacje dotykowe, wysyłane w czasie rzeczywistym do pacjenta, umożliwiając mu naturalne kontrolowanie ręki.

„To jedna z tych rzeczy, które uwielbiam w UE” – stwierdza dr Micera. „Te transnarodowe projekty są niesamowite. Można przeszukiwać pulę ponad 500 milionów mieszkańców, aby znaleźć najlepszych badaczy w poszczególnych dziedzinach”.

Prototyp przeszedł wstępne testy z wynikiem celującym, a kolejnym etapem będzie wytypowanie dwóch lub trzech osób do kilkuletniego testowania protezy wyposażonej we wszystkie elementy do noszenia, przenośne lub wszczepione. Jeżeli się sprawdzi, to za pięć do siedmiu lat rozpocznie się etap końcowy, na którym przeprowadzone zostaną wielkoskalowe badania kliniczne, aby ustalić, czy proteza nadaje się do powszechnego użytku. Dr Micera jest głęboko przekonany, że proteza będzie dostępna w ciągu dziesięciu lat.

Nebias i projekt Cyberhand

NEBIAS to kontynuacja intensywnych badań multidyscyplinarnych w tej dziedzinie, które zapoczątkowane zostały wiele lat temu wraz z projektem CYBERHAND w ramach przyszłych i powstających technologii (FET) z budżetu 5PR (2002-2005). Partnerzy CYBERHAND zaprezentowali mechaniczną rękę, ale zadanie bezpośredniego połączenia z układem nerwowym, aby umożliwić naturalną kontrolę, okazało się poza możliwościami projektu. Wysiłki zmierzające do połączenia robotycznych artefaktów z układem nerwowym były intensywnie podejmowane podczas realizacji 6PR i 7PR. Przeprowadzono udane testy prototypowej elektrody bez sensorycznej informacji zwrotnej i przestudiowano, jak elektrody mogłyby być wszczepiane w nerw pacjenta. Wyzwanie, jakie stawiała sensoryczna informacja zwrotna, zostało pokonane dopiero niedawno, a partnerzy NEBIAS, który jest także projektem dofinansowywanym ze środków FET, w pełni wykorzystują protezę i dalej rozwijają technologię bionicznych ramion.

Projekt NEBIAS, zaplanowany na cztery lata, rozpoczął się w listopadzie 2013 r. Otrzymał 3,4 mln EUR z budżetu 7. programu ramowego Komisji Europejskiej.

Źródło: Cordis

Post NEBIAS: najbardziej zaawansowana bioniczna ręka pojawił się poraz pierwszy w Medycyna Zdalna.